Mali I Zi: Një Shtet Aparteidi Në Zemër Të Europës
Mbi/titulli:
Delegacioni i Ligës Qytetare Shqiptaro Amerikane së bashku me
Kongresmenin Tom Lantosh ndërmori një Mision të Gjurmimit të Fakteve
Titulli: MALI I ZI: NJË SHTET APARTEIDI NË ZEMËR TË EUROPËS
Nën/titull: Tom Lantosh: “Shpreh indinjatën sesi në Shekullin XXI ndaj
njerëzve të qytetëruar që jetojnë në Evropë mund të ushtrohet një
diskriminim kundër tyre kaq i thellë vetëm pse ata duan të mbajnë
gjallë trashëgiminë e tyre gjuhësore, kulturore dhe etnike.”Anet
Lantosh: “Mali i Zi është njëqind vjet mbrapa pjesës tjetër të Evropës.”
Nga Shirley Cloyes DioGuardi Këshilltare e Çështjeve Ballkanike e LQSHA
Prej 31 korrikut deri më 4 gusht, Lidhja Qytetare Shqiptaro Amerikane,
me mbështetjen e Shoqatës Patriotike të Krajës dhe Shoqatën Ana e Malit,
ndërmori një mision të gjurmimit të fakteve në popullsitë shqiptare në
Mal të Zi me Kongresmenin Tom Lantosh(Tom Lantos) dhe të shoqen Anet
Lantosh (Annette Lantos).
Delegacion ishte në zbatim të një plani të Lidhjes Qytetare për të
filluar ndërkombëtarizimin e gjendjes së shqiptarëve në Mal të Zi që ka
marrë pikënisje më shumë se një vit më parë në Uashington.
Nuk u desh shumë kohë për të shpalosur të vërtetën. Sepse shumë shpejt
ne zbuluam se përpjekjet e shumicës sllave malazeze të sponsorizuara nga
shteti për ta përzënë nga vendi ose për ta asimiluar popullsinë
shqiptare në Mal të Zi, nuk është një temë e historisë, por një realitet
bashkëkohor dhe shokues që kërcënon vetë ekzistencën e shqiptarëve në
Mal të Zi. Kjo përpjekje është acaruar nga një racizëm vrastar
antishqiptar që kërcënon gjithashtu të ardhmen politike dhe ekonomike të
Malit të Zi si pjesë e Evropës.
Pas dëgjimit të dëshmive nga ekspertë dhe veprimtarë shqiptarë në Ulqin,
Ana e Malit, Krajë dhe Tuz, Annette Lantosh, e cila punon me Grupin
Kongresional të të Drejtave të Njeriut (Congressional Human Rights
Caucus), bëri vërejten se në trajtimin e tij racist të shqiptarëve,
“Mali i Zi është njëqind vjet mbrapa pjesës tjetër të Evropës.”
Bazuar në ato që pa dhe dëgjoi, Kongresmeni Lantosh e përshkroi ndjenjën
e tij si “një indinjatë sesi në Shekullin XXI ndaj njerëzve të
qytetëruar që jetojnë në Evropë mund të ushtrohet një diskriminim kundër
tyre kaq i thellë vetëm pse ata duan të mbajnë gjallë trashëgiminë e
tyre gjuhësore, kulturore dhe etnike.” Kongresmeni Lantosh deklaroi se,
bashkë me miqtë e tij Joe DioGuardi dhe Shirley Cloyes, ai është “i
përkushtuar emocionalisht dhe intelektualisht” për ta ndihmuar popullin
shqiptar në Malin e Zi. Ai u zotua që “t”i trajtojë problemet e tyre në
nivelet më të larta në Uashington.”
Mes/titull: Kongresmeni Tom Lantosh i gatshëm për të ndërkombëtarizuar
Çështjen e Shqiptarëve në Mal të Zi
Dy qëllimet kryesore të udhëtimit tonë ishin të shikojmë, para së
gjithash, kushtet në të cilat shqiptarët e Malit të Zi jetojnë sot dhe
për ta sjellë këtë informacion në Kongresin e SHBA, kështu që Lidhja
Shqiptare, duke punuar me Kongresmenin Lantosh, mund të ndërmarrë një
zgjidhje që do t”iu japë shqiptarëve barazinë ekonomike, politike dhe
ekonomike me sllavët malazezë. Pikërisht siç luajti një rol të
rëndësishëm për të ndërkombëtarizuar çështjen shqiptare në Kosovë, Tom
Lantosh është tashmë i përgatitur për të bërë të njëjtën gjë për
shqiptarët e Malit të Zi.
Anëtarët e delegacionit përfshinin Presidentin e Lidhjes Qytetare
Shqiptaro Amerikane, ish Kongresmenin Joe DioGuardi, Këshilltaren e
Çështjeve Ballkanike Shirley Cloyes DioGuardi, dhe anëtarët e Bordit të
Lidhjes Qytetare Luan Bukolla, Gjergj Dedvukaj, Adem Dukaj, Sadri
Gjonbalaj dhe Marash Nuculaj; Xhevat Kraja (nënpresident) dhe Adem Cukaj
i Shoqatës Patriotike të Krajës; dhe Xheladin Zeneli (nënpresident) i
Shoqatës Ana e Malit.
Faton Bislimi, student koordinator i Lidhjes Qytetare nga Kosova, ishte
përkthyes zyrtari i delegacionit. Ndërkohë që Kongresmeni Lantosh u nis
për në Budapest për të kremtuar 75-vjetorin e tij të ditëlindjes në
vendin e origjinës së tij, disa nga anëtarët e delegacionit tonë
udhëtuan për në Prishtinë për të mbajtur një konferencë shtypi më 5
gusht për hulumtimet tona në Malin e Zi. Fill pas konferencës, ne patëm
fatin të takohemi me Azem Hajdinin, një nga pak të mbijetuarit e
masakrës së 4300 luftëtarëve antifashistë në vitin 1945 në Tivar, Mal i
Zi, nga forcat ushtarake serbe dhe malazeze. Azem Hajdini, i cili ka
publikuar një raport të dokumentuar të masakrës, shpjegoi sesi ai, nën
kërcënimin për vdekje, për shumë e shumë vite nuk ishte lejuar të fliste
për këtë tragjedi.
Ai shprehu shqetësimin e tij se shqiptarët e Malit të Zi dhe kudo në
Ballkan do të vazhdojnë të përballen me rrezikun e përzënies dhe të
shfarosjes nëse ne nuk do të kërkojmë ndryshimin e situatës.
Mes/titull: Emigrimi i detyruar forcërisht, konfiskimi i tokës dhe
asimilimi i dhunshëm
Në vijim të historisë mizore të genocidit kundër shqiptarëve të Malit të
Zi, e cila filloi së pari me aneksimin e tokës shqiptare nga Mali i Zi
më 1878, atje ka ndodhur një praktikë e vazhdueshme e emigracionit të
detyruar forcërisht, konfiskimit të tokës dhe asimilimit të dhunshëm.
Delegacioni i ndeshi këto realitete nga Ulqini në Tuz, gjithashtu në
Plavë-Guci, ku pjesa e caktuar e grupit përfundoi misionin e hulumtimit
të fakteve.
Historiani Riza Rexha shpjegoi se qyshkur të ashtuquajturat Fuqi të
Mëdha në Kongresin famëkeq të Berlinit i vunë shqiptarët nën kontrollin
malazez, përpjekjet për ta ndaluar fjalën shqipe, mënyrën e jetesës dhe
kulturën shqiptare dhe për t”i sllavizuar shqiptarët, duke filluar me
vendosjen e prapashtesës sllave “-iç” në mbiemrat e shqiptarëve, ka
vazhduar me intensitet. Sipas Riza Rexhës “shqiptarët përballen me të
njëjtat çështje me të cilat janë përballur gjatë 123 viteve me radhë.”
Si rezultat, sot gjysma e popullsisë shqiptare të Malit të Zi jeton në
Shtetet e Bashkuara të Amerikës dhe në Evropën Perëndimore. Riza Rexha
gjithashtu përshkroi një strategji paralele që synon vendosjen e
malazezëve në zonat me popullsi shqiptare për të ndryshuar përbërjen e
tyre etnike dhe strukturat politike.
Disa nga shembujt më flagrantë të konfiskimit të tokave të shqiptarëve
dhe të vendosjes së malazezëve në zonat e populluara me shqiptarë për të
ndryshuar demografinë kanë ndodhur dhe janë duke ndodhur në Tuz. Ne
mësuam nga Anton Lajcaj, një profesor në Tuz, se brenda vitit të
ardhshëm, 1200 sllavë do të vendosen në fermat dhe do t”iu jepen
apartmente në tokat e konfiskuara midis Tuzit dhe Podgoricës. Në të
njëjtën kohë, qeveria ka konfiskuar tokën në pronësi të sllavëve në
rrethinat e Podgoricës me qëllim që të ndërtojë atje një burg. Qeveria
iu ka premtuar pronarëve të shqetësuar të tokave se ata do të
kompensohen me 60000 metra katrore tokë që do t”iu merret shqiptarëve.
Qeveria gjithashtu, gjoja për të ndërtuar një park kombëtar, po ua merr
shqiptarëve kilometra të tëra katrore tokash përgjatë Liqenit të
Shkodrës, të cilat shqiptarët i kanë me tapi brez pas brezi. Kur
Kongresmeni Lantosh pyeti se çfarë lloj kompensimi do t”iu bëhet
shqiptarëve të cilëve ua ka marrë tokat e tyre qeveria malazeze, Anton
Lajcaj u përgjigj se ata nuk do të marrin asgjë prej gjëje dhe se çdo
protest do të shpërblehet me burg dhe me persekutim. Tuzi ka qenë
gjithashtu i ndarë fizikisht nga ndërtimi i një baze ushtarake dhe i një
depoje të mbeturinave e cila është burim i sëmundjeve të fëmijëve
shqiptarë.
Anton Lajcaj deklaroi se “politika malazeze dhunon të gjitha konventat
evropiane të të drejtave të njeriut dhe se, po të vazhdojë kështu, e
gjithë popullsia shqiptare do të largohet prej këndej ose do të
asimilohet.” Kur Kongresmeni Lantosh, zonja Lantosh dhe anëtarët e
delegacionit tonë ishim tronditur thellë nga ato që kishim parë dhe nga
guximi i shqiptarëve të cilët ne i takuan në Malin e Zi, ne ishim
plotësisht të vetëdijshëm se politika shtetërore tashmë ia ka arritur të
asimilojë shumë shqiptarë, të cilët nuk flasin më gjuhën e tyre amtare.
Disa shqiptarë janë bashkuar tashmë me partitë politike malazeze dhe të
tjerë kanë bashkëpunuar në mënyrë aktive me forcat qeveritare të
sigurisë dhe me policinë speciale në kontrollin dhe në shtypjen e
popullsisë shqiptare.
Mes/titull: Arsimi si një instrument i asimilimit dhe emigrimit të
detyruar
Delegacioni kërkoi të takojë presidentin (Petrit Gjokaj) dhe
nënpresidentin (Nik Gjeloshaj) të Shoqatës Kombëtare të Studentëve
Shqiptarë, si dhe liderë të degëve të kësaj shoqate në Ulqin. Ngaqë atje
nuk ka arsim të lartë në gjuhën shqipe, të gjithë i ndjekin studimet
universitare jashtë Malit të Zi. Shoqata, e cila ka 700 anëtarë, është
themeluar kohët e fundit për të kundërshtuar asimilimin dhe për të
ndihmuar studentët që të përballen me një sistem arsimor që është
ndërtuar në një mënyrë të tillë që për studentët shqiptarë të mbyllen të
gjitha rrugët. Petrit Gjokaj dhe Nik Gjeloshaj folën për trysninë e
pareshtur mbi studentët shqiptarë për të harruar identitetin e tyre dhe
historinë e tyre dhe të heqin dorë nga aktiviteti politik. Në përgjigje
të kësaj trysnie, Shoqata është duke kërkuar që arsimi në gjuhën shqipe
të bëhet në shkollën e lartë dhe me një program mësimor që ua mëson
historinë dhe kulturën shqiptare. Aktualisht, mësimet në gjuhën shqipe
ekzistojnë vetëm në shkollën fillore, por as kjo madje nuk ka përhapje
të plotë.
Gjithnjë e më shumë serbishtja po shndërrohet në gjuhë të vetme të
shkollës në të gjitha nivelet (studentët janë të detyruar t”i përkthejnë
tekstet serbe në shqip), dhe programet mësimore janë plotësisht në
shërbim të kulturës dhe të historisë serbomalazeze. Petrit Gjokaj tha
gjithashtu se Shoqata e Studentëve ishte duke punuar me të gjithë trupën
studentore në Mal të Zi për të çuar përpara çështjen politike të
shqiptarëve.
Ngaqë shqiptarët përbëjnë vetëm shtatë për qind të popullsisë së Malit
të Zi, studentët theksuan se, duke u nisur nga standartet evropiane, ata
nuk mund të shpresojnë që Mali i Zi të ndërtojë një Universitet në
gjuhën shqipe.
Megjithatë, ata thanë se studentët shqiptarë të Malit të Zi duhet të
regjistrohen sa më shumë në universitetet e Kosovës, Shqipërisë dhe
Maqedonisë pa iu krijuar asnjë pengesë prej atyre universiteteve. Petrit
Gjokaj dhe Nik Gjeloshaj thanë se një kolegj në gjuhën shqipe për të
përgatitur arsimtarë për shkollën fillore dhe tetëvjeçare do të duhej të
funksiononte në Malin e Zi. Ata treguan sesi propozimi për kolegjin për
arsimtarë është duke u hedhur poshtë në mënyrë sistematike nga
politikanët malazezë dhe shqiptarë. Qeveria ka ofruar të ndërtojë një
kolegj për arsimtarë në Nikshiq, i cili është në thellësi të një
territori plot me sllavë dhe prandaj është i papranueshëm nga shumica e
shqiptarëve.
Ndërkaq, partitë politike shqiptare, në vend që të jenë të bashkuar për
të kundërshtuar ndërtimin e kolegjit në Nikshiq, janë duke u ndeshur mes
tyre se ku të ndërtohet kolegji në tokën shqiptare. Rezultati është një
bllokim i situatës çka kërcënon të ardhmen e arsimit shqiptar në Mal të
Zi. Studentët të cilët kanë mundësi ekonomike për të studiuar në
universitetet jashtë Malit të Zi shpesh e shikojnë se e kanë të pamundur
të rikthehen në Malin e Zi, sepse shteti nuk i njeh diplomat e atyre
universiteteve dhe, prandaj, ata nuk mund të gjejnë punë. Por shumë
studentë nuk arrijnë të studiojnë në asnjë shkollë të mesme.
Për shembull, ne mësuam nga historiani Ismail Doda, kur po qëndronim
bashkë pranë shtatores së Skënderbeut, ndërtuar me financimin e Shoqatës
Patriotike të Krajës, se studentët nga Kraja janë të detyruar të shkojnë
në Ulqin ose të marrin autobusin për të bërë një rrugë të gjatë që të
mund të vazhdojnë shkollën e mesme.
Shumë prej tyre nuk kanë asnjë rrugëzgjidhje. Nail Draga, president i
Shoqatës së Artistëve dhe Intelektualëve në Ulqin dhe një drejtor
shkolle që kohët e fundit është pushuar nga puna prej qeverisë së Malit
të Zi, i tha delegacionit të Lidhjes Qytetare se “edhe pse Mali i Zi
është një vend shumëkombësh , prandaj edhe shumëkulturor, kultura
malazeze mbisundon.”
Ai tha se “deri sot qeveria e Malit të Zi nuk ka financuar qoftë edhe
një projekt të vetëm kulturor ose shkencor shqiptar.”
Mes/titull: Prapambetja zhvillimore ekonomike dhe pappunësa si një
instrument i emigracionit të detyruar me forcë
Askund tjetër nuk është më i dukshëm fakti se racizmi antishqiptar sjell
pasoja negative ndaj shqiptarëve dhe malazezëve se në fushën e
ekonomisë.
Ulqini, një qytet ilir me bukuri magjepsëse që është themeluar në Epokën
e Bronxit, është qendra më e madhe turistike në Detin Adriatik. Qyteti
është në më shumë se 80 për qind shqiptar dhe një numër shumë i madh i
turistëve që vizitojnë Ulqinin janë shqiptarë.
Edhe pse qeveria qendrore në Podgoricë i merr përfitimet më të shumta
nga turizmi i Ulqinit, duke e lënë bashkinë pa fondet që do t”i
duheshin që ajo të vepronte vetë, ajo, pra qeveria malazeze, refuzon
zhvillimin e infrastrukturës së zhvillimit të Ulqinit sepse Ulqini është
një zonë me shumicë shqiptare. Rezultati është që Podgorica lë gjithë
Malin e Zi pa kapitalin më urgjentisht të nevojshëm që do të sigurohej
nëpërmjet industrisë së turizmit të zhvilluar në shkallën e duhur.
Delegacioni mësoi se gjashtëdhjetë për qind (60%) e Ulqinit përbëhet nga
brezi i ri i shqiptarëve, sepse ata kanë gjetur punë në turizëm dhe në
administratën bashkiake. Megjithatë në Anën e Malit, Krajë, Tuz dhe
Plavë-Guci, brezi i vjetër mbizotëron, për shkak të mungesës së punës
dhe të infrastrukturës.
Në Krajë, historiani Ali Gjecbritaj informoi grupin tonë se në vitin
1991, 4000 njerëz jetonin atje, por sot në Krajë banojnë vetëm 2000
shqiptarë, sepse nuk ka punë, nuk ka ujë të pijshëm (pavarësisht
afërsisë së qytetit me Liqenin e Shkodrës) dhe nuk kanë lidhje me
Internetin. Muhamet Gjokaj, një jurist në Tuz, na shpjegoi se qyshkur
Tuzit, qendrës më të madhe të shqiptarëve të rajonit të Malësisë, i
është hequr autonomia e tij si bashki më 1957 dhe është përfshirë nën
Podgoricën, ekonomia dhe infrastruktura janë përkeqësuar deri në atë
pikë sa që gjysma e popullsisë shqiptare ka emigruar tjetërkund. Në
njërin nga momentet më tronditëse të udhëtimit tonë përmes Malit të Zi,
Gjokaj na shpalosi shkallën e mjerimit, përfshirë mungesën e ujit të
pijshëm, mungesën e elektricitetit minimal, mungesën e lidhjeve
telefonike në fshatrat shqiptare të rajonit. I tillë është rasti i
Dinoshës, fshatit më të madh shqiptar të asaj zone, i cili ndodhet vetëm
pesë kilometra larg kryeqytetit Podgorica dhe ku banojnë 1500 veta. Kur
Kongresmeni Lantosh pyeti sa fshatra malazeze janë në kushte të
ngjashme, përgjigja ishte kuptimplote “asnjë”. Në mënyrë alarmante,
Gjokaj deklaroi se “kërkesa për ta bërë Tuzin komunë, si dhe çdo kërkesë
për përmirësimine gjendjes së shqiptarëve, është e paragjykuar të
konsiderohet si një vepër e “lëvizjes separatiste”. Ai deklaroi se
qeveria e Malit të Zi është duke i kaluar tani në parlament ligjet për
t”ua ndaluar shqiptarëve kontrollin e pushtetit vendor përgjithmonë.
Delegacion ynë mësoi se Bashkimi Evropian nuk ka bërë asgjë për të
ndalur këtë tragjedi të pashoqe.
Mestitull/ Mungesa e shërbimit shëndetësor si një instrument i
asimilimit dhe emigracionit të detyruar me forcë
Siç është shpjeguar më lart, emrat shqiptarë janë ndryshuar në çastin e
lindjes që të duken sllavë. Kjo bëhet sepse asnjë nga shtëpitë e lindjes
në Malin e Zi nuk drejtohen dhe nuk kanë në përbërje mjekë ose mami
shqiptare. Dr. Sime Dobreci e informoi delegacionin se nuk ka pasur
investime financiare në sistemin e shërbimit shëndetësor në asnjërën
prej zonave shqiptare të Malit të Zi gjatë njëze viteve të fundit.
Shumica e shqiptarëve në Malin e Zi nuk mbulohen nga shërbimet
shëndetësore dhe, kur ata trajtohen nga këto shërbime, atëherë
komunikimi me sistemin e shërbimit shëndetësor bëhet në serbisht.
Spitali i Ulqinit është një institucion i varfër, pa personel të
mjaftueshëm dhe funksionin vetëm për turistët, të cilët trajtohen për
sëmundje dhe plagë, por nuk funksionon për vendasit. Delegacion vizitoi
klinikën në Ana e Malit, një nga klinikat e pakëta të shqiptarëve në
Malin e Zi. Vetëm dy mjekë iu shërbejnë 10000 banorëve.
Dhe të dy vijnë nga Ulqini çdo mëngjes dhe rikthehen në shtëpi në orën
7:00 të çdo mbrëmjeje. Nga Dr. Zulfie Duraku, me mësuam se qeveria
financon shkollimin e studentëve sllavë të mjekësisë por jo të
studentëve shqiptarë. (Ajo e kishte financuar shkollimin e vet në moshën
38 vjeçe.) Dr. Duraku nënvizoi se klinika në Ana e Malit është
“saktësisht ashtu siç ka qenë atëherë kur ajo kishte lindur, pra si para
38 vjetësh”. Ajo na tha se klinika nuk merr asnjë fond nga qeveria.
Mestitull/ Sistemi i drejtësisë antikrim dhe forcat e armatosura si
instrumente të shtypjes politike
Juristi Gezim Kalavrezi ia dha delegacion një pamje të hollësishme të
sistemit të drejtësisë antikrim në Malin e Zi, ku “parimi i të drejtave
të njeriut përpara ligjit nuk është praktikuar dhe ajo që është shkruar
në Kushtetutë nuk është zbatuar,” tha ai.
Për shembull, ligji që thekson se minoritetet kanë të drejtën të
përdorin gjuhën e tyre në të folur dhe në të shkruar nuk është zbatuar
kurrë. Të gjitha procedurat gjyqësore bëhen në serbisht dhe pastaj
përkthehen. Sipas Kalavrezit, përkthimi është shpesh aq i dobët saqë të
drejtat e qytetarëve janë shfuqizuar plotësisht. Asnjë nga gjyqtarët në
Gjykatën Supreme apo në zyrat e prokurorisë nuk janë shqiptarë. Gjatë
prezantimit me delegacionin tonë, Muhamet Gjokaj na rrëfeu se ai ishte
një prej 300 shqiptarëve, nga mosha 18 deri 35 vjeçe (shumë prej tyre,
si Gjokaj, i martuar, me grua dhe fëmijë), të cilët sapo kishin marrë
fletëthirrjet ushtarake të Serbisë për t”u paraqitur në shërbimin
ushtarak më 3 shtator. Ky rekrutim, pra regjistrim i shqiptarëve të
Malit të Zi në ushtrinë e Serbisë, është shpallur si një përpjekje
“multietnike” e shtetit, tani që shqiptarët dhe sllavët “nuk janë më në
konflikt.” Dhe kur është këtu fjala, historikisht, shqiptarët kanë qenë
objekt i racizmit dhe brutalitetit të tejskajshëm në ushtritë e ish
Jugosllavisë nën komandën serbe dhe malazeze.
Mestitull/Konkluzion
Situata e shqiptarëve të Malit të Zi është e tmerrëshme dhe ogurkeqe.
Siç na deklaroi Nail Draga gjatë vizitës sonë, “qeveria malazeze i
“pranon” problemet e saj kur delegacionet ndërkombëtare e vizitojnë
Podgoricën, por në praktikë ata kurrë nuk bëjnë ndonjë gjë.” Mendësia e
ngulitur në qeveri është thellësisht raciste dhe ende si në kohën e
komunizmit. Draga beson se problemi i të drejtave qytetare të
shqiptarëve në Malin e Zi mund të zgjidhet vetëm përmes ndërhyrjes
diplomatike të Shteteve të Bashkuara të Amerikës dhe Bashkimit Evropian.
Anëtarët e delegacionit të Lidhjes Qytetare janë të përkushtuar të
punojnë me Kongresmenin Lantosh për të ndërkombëtarizuar gjendjen e
shqiptarëve në Malin e Zi. Ne nuk do ta mbështetim pavarësinë e Malit të
Zi derisa popullsia shqiptare të ketë fituar plotësisht të drejtat
ekonomike, politike dhe kulturore.
Dhe ne fuqimisht do të kundërshtojmë pranimin e Serbisë dhe të Malit të
Zi në Bashkimin Evropian dhe NATO gjersa të dyja të kenë vullnetin e
mirë për të pranuar dhe mbrojtur legjitimitetin e shqiptarëve, duke
hequr dorë nga një qind vjet të spastrimit etnik e të genocidit dhe të
përqafojnë demokracinë si sundim të ligjit.
Shirley Cloyes DioGuardi është Këshilltare e Çështjeve Ballkanike e
LQSHA Përktheu dhe
përgatiti për botim: Elida BUÇPAPAJ